طراوت از غزل و صنعت از قصیده من

سیاه باد زبانش که بی محابا راند

زبان به مرثیه این کلک سر بریده من

ز شوره گل طلبد هر که بعد ازین جوید

چرا که بلبل طبعم شکسته بال شده

زبان طوطی نطقم ز غصه لال شده

گل عذار تو در خاک گشت خوار دریغ