سیاه باد زبانش که بی محابا راند

غبار قبر تو اکنون به آب دیده من

زمانه بی تو مرا گو کباب کن که شداست

پر از نمک دل مجروح خون چکیده من

زبان به مرثیه این کلک سر بریده من

ز شوره گل طلبد هر که بعد ازین جوید

طراوت از غزل و صنعت از قصیده من