زبان به مرثیه این کلک سر بریده من

زمانه بی تو مرا گو کباب کن که شداست

پر از نمک دل مجروح خون چکیده من

سیاه باد زبانش که بی محابا راند

ز شوره گل طلبد هر که بعد ازین جوید

طراوت از غزل و صنعت از قصیده من

چرا که بلبل طبعم شکسته بال شده