پر از نمک دل مجروح خون چکیده من

فغان که چرخ به صد اهتمام می شوید

غبار قبر تو اکنون به آب دیده من

زمانه بی تو مرا گو کباب کن که شداست

سیاه باد زبانش که بی محابا راند

زبان به مرثیه این کلک سر بریده من

ز شوره گل طلبد هر که بعد ازین جوید