بروی چه بارها که ز خاک گران نماند

حسنی که حسن یوسف ازو بد نشانه ای

گم شد چنان که تا ابد ازوی نشان نماند

جسمی که بار پیرهن از ناز می کشید

دردا که آن رخ از کفن آخر نقاب کرد

خشت لحد مقابله با آفتاب کرد

افسوس کاختر فلک عزت و جلال