خشت لحد مقابله با آفتاب کرد

جسمی که بار پیرهن از ناز می کشید

بروی چه بارها که ز خاک گران نماند

دردا که آن رخ از کفن آخر نقاب کرد

افسوس کاختر فلک عزت و جلال

زود از افق رسید به منزلگه زوال

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ