دردا که آن رخ از کفن آخر نقاب کرد

گم شد چنان که تا ابد ازوی نشان نماند

جسمی که بار پیرهن از ناز می کشید

بروی چه بارها که ز خاک گران نماند

خشت لحد مقابله با آفتاب کرد

افسوس کاختر فلک عزت و جلال

زود از افق رسید به منزلگه زوال