افسوس کاختر فلک عزت و جلال

بروی چه بارها که ز خاک گران نماند

دردا که آن رخ از کفن آخر نقاب کرد

خشت لحد مقابله با آفتاب کرد

زود از افق رسید به منزلگه زوال

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ

شخص اجل به صد ستمش کرد پایمال