از طول لطف مدت عیشش دراز کن

بر شاخسار سدره و طوبی هر آشیان

کاحسن بود نشیمن آن شاهباز کن

کوتاه شد چو رشته عمرش ز تاب مرگ

تا بانگ طبل مرگ ز گوشش برون رود

قانون عفو بهر وی از رحم ساز کن

از فیض های اخرویش کامیاب ساز