کاحسن بود نشیمن آن شاهباز کن

یارب تو دل نوازی آن دل نواز کن

درهای مغفرت به رخش جمله باز کن

بر شاخسار سدره و طوبی هر آشیان

کوتاه شد چو رشته عمرش ز تاب مرگ

از طول لطف مدت عیشش دراز کن

تا بانگ طبل مرگ ز گوشش برون رود