میشود کور از خجالت چشم خون افشان من

جان مردم را خراشید آن که حک کرد از جفا

حرف راحت را ز برگ نرگس جانان من

تا چرا چشم تو پرخون باشد و از من پرآب

گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن

مانده تا روز قیامت خون فشان مژگان من

آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تو