ازین خوش تر چه باشد کز تو چون پرسند کی بی غم

وفای من ببین ای کشته تیغ جفای من

پس آنگه گر دعائی گوئیم این گو که در محشر

چو سر از خاک برداری نبینی جز لقای من

کجا شد محتشم گوئی که مرد اندر وفای من

نمی دانم چسان در ره فتادم

که رفت از تاب رفتن هم زیادم