نمی دانم چسان در ره فتادم

چو سر از خاک برداری نبینی جز لقای من

ازین خوش تر چه باشد کز تو چون پرسند کی بی غم

کجا شد محتشم گوئی که مرد اندر وفای من

که رفت از تاب رفتن هم زیادم