کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد

که نگهدارد از آن چشم فسون ساز مرا

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود

چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی

جیب جان پاره به آن غمزه غماز مرا

چون محالست که ناید ز تو جز بدمهری