نیست چون حسن تو بر تخته هستی رقمی

چه اثر عارض گلگون و قد موزون را

محمل لیلی از آن واسطه بستند بلند

که به آن دست تصرف نرسد مجنون را

این چه حسن است بنازم قلم بی چون را

آن چنان تشنه وصلم که کسی باشد اگر

تشنه آب به یکدم بکشد جیحون را