این چه حسن است بنازم قلم بی چون را

محمل لیلی از آن واسطه بستند بلند

که به آن دست تصرف نرسد مجنون را

نیست چون حسن تو بر تخته هستی رقمی

آن چنان تشنه وصلم که کسی باشد اگر

تشنه آب به یکدم بکشد جیحون را

محتشم پای به سختی مکش از وادی عشق