تشنه آب به یکدم بکشد جیحون را

نیست چون حسن تو بر تخته هستی رقمی

این چه حسن است بنازم قلم بی چون را

آن چنان تشنه وصلم که کسی باشد اگر

محتشم پای به سختی مکش از وادی عشق

گل این مرحله گیر آبله پر خون را