دلی که جان دو عالم به باد داده اوست

که داد مرتبه خسروی سیاهی را

به نیم جان چه کنم با نگاه دم دمش

گه صدهزار شهید است هر نگاهی را

در او اثر چو بود ناله ای و آهی را

مر از وصل بس این سروری که همچو هلال

ز دور سجده کنم گوشه کلاهی را