که چشم باده کش سرمه ناکشیده اوست

به دست تنگ قبائی دلم گرفتار است

که هر که راست دلی حبیب جان دریده اوست

ازو کشنده تر است آن سیاه نا پروا

چو میروی پی صیدی هزار گونه شتاب

نهفته در حرکت های آرمیده اوست

به باغ او نروی ای طمع به گل چیدن