دل آباد که ویران شده ویرانه توست

من خود از عشق تو مجنون کهن سلسله ام

که ز نو شهر بهم برزده دیوانه توست

دل ویران من ای گنج طرب رفته به باد

من ز بزمت شده از بادیه پیمایانم

باده پیما که در آن بزم به پیمانه توست

مکن ز افسانه غم رفته به خواب اجلم