باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

آتش نشه آن در من مدهوش گرفت

سر نا گفتنی عشق فضولی می گفت

عقل صدباره به دندان لب خاموش گرفت