بی تکلف خوش طبیب مشفقی کز درد تو

روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد

دردمندان فراموش کرده را میدار یاد

مردم و هرگز نکردی از من بیمار یاد

گردد از قحط طراوت چون گلت بی آب و رنگ

خواهی آوردن بسی زین دیده خونبار یاد