ز رخش صبر و شکیبائی آن گزیده سوار

به نیم چشم زدن از شماره می گذرد

دلم بر آتش غیرت کباب می گردد

چو تیرش از جگرپاره پاره می گذرد

پیاده می کندم چون سواره می گذرد

مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور

که تیر آه من از سنگ خاره می گذرد