بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن

ایزدش در ناف آهوی ختن می پرورد

هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ

باده تلخی که بهر کوه کن می پرورد

گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد

می دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را

تشنه خون مرا از خون من می پرورد