کاینچنین بردم گمان کان سست پیمان می رود

باز دست از دیده خواهم شست گز عیب کسان

می کند ایما که آن یوسف ز کنعان می رود

باز محکم می شود با درد پیمان دلم

باز لازم شد وداع جان که هردم هاتقی

با دلم آهسته می گوید که جانان می رود

باز درخواب پریشان دیدنم شب تا به روز