چو نم گیرد هوا ناچار بر آئینه زنگ آید

رخ از می ارغوانی کرد و بیرون رفت از مجلس

به این رنگ از بر ما رفت تا دیگر چه رنگ آید

ز آه گریه آلودم خط ز نگاریش سر زد

چنان بدنام عالم گشتم از عشق نکونامی

که اهل عشق را ننگ از من بی نام و ننگ آید

حذر کن گزندم زین نخستین ای رقیب از دل