که اهل عشق را ننگ از من بی نام و ننگ آید

ز آه گریه آلودم خط ز نگاریش سر زد

چو نم گیرد هوا ناچار بر آئینه زنگ آید

چنان بدنام عالم گشتم از عشق نکونامی

حذر کن گزندم زین نخستین ای رقیب از دل

که در ره نیش کار دهر که راز سینه سنگ آید

نگویم قصه دلتنگی خود محتشم با او