که در ره نیش کار دهر که راز سینه سنگ آید

چنان بدنام عالم گشتم از عشق نکونامی

که اهل عشق را ننگ از من بی نام و ننگ آید

حذر کن گزندم زین نخستین ای رقیب از دل

نگویم قصه دلتنگی خود محتشم با او

که ترسم من نیابم حاصلی و آن مه به تنگ آید