حذر کن گزندم زین نخستین ای رقیب از دل

چو نم گیرد هوا ناچار بر آئینه زنگ آید

چنان بدنام عالم گشتم از عشق نکونامی

که اهل عشق را ننگ از من بی نام و ننگ آید

که در ره نیش کار دهر که راز سینه سنگ آید

نگویم قصه دلتنگی خود محتشم با او

که ترسم من نیابم حاصلی و آن مه به تنگ آید