که شمع ماه را در جنب او بی تاب می دیدم

نمی دیدم تنش را از لطافت لیک روی خود

در آن آئینه چون برگ خزان در آب می دیدم

چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران

همانا آب حیوان بود جسم نازنین او

که باغ حسن را از وی طراوت یاب می دیدم

تن سیمین او تا بود غلطان در کنار من