همانا آب حیوان بود جسم نازنین او

در آن آئینه چون برگ خزان در آب می دیدم

چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران

که شمع ماه را در جنب او بی تاب می دیدم

که باغ حسن را از وی طراوت یاب می دیدم

تن سیمین او تا بود غلطان در کنار من

کنار خویشتن را پر ز سیم ناب می دیدم