که باغ حسن را از وی طراوت یاب می دیدم

چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران

که شمع ماه را در جنب او بی تاب می دیدم

همانا آب حیوان بود جسم نازنین او

تن سیمین او تا بود غلطان در کنار من

کنار خویشتن را پر ز سیم ناب می دیدم

در درج سخن را محتشم زین بیشتر مگشا