سر آن شمع فانوس حیا گردم که از شوخی

به ابروی کمان دار و به گیسوی کمند افکن

هم از تندی هم از تمکینش تا آگه شوی بنگر

محرف بستن تیغ و ملایم راندن توسن

به جان خلق آتش در زند چون برزند دامن

به آن رخسار گندم گون جمالت راست بازاری

که قرص آفتاب آنجا نمی ارزد به یک ارزن