ز باغ وصلت، گلی نچیدم، جز این که دیدم، هزار زاری

به درد از آنرو، گرفته ام خو، به خاک از آن رو، نهاده ام رو

که عشق کاری، نباشد الا، به دردمندی، ز خاکساری

اگرچه کردم، چو بلبل ای گل، در اشتیاقت، بسی تحمل

همیشه گوئی، که محتشم را، برآرم از جا، درآرم از پا

ز پا درآید، ز جان برآید، شبی که مستش، تو در برآری