تا ابد گرد سر باغ و بهاری گردم

در سخن بندی حیرت تو زبانش باشی

میرم از رشک زیان کاری جان باخته ای

که تو سود وی و تاوان زیانش باشی

که تو با این خط نوخیز خزانش باشی

گر درین باغ کهن سال بمانی صد سال

خواهم از حق که همان نخل جوانش باشی