شاید که جهان گیرد یک مرتبه آرامی

از باده عیشم بود مستانه به کف جامی

زد ساغر من بر سنگ دیوانه می آشامی

ای هم دم از افسانه یک لحظه به خوابش کن

با این همه زهدای بت در عشق تو نزدیکست

کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی

گر کار تو در پرهیز پر پیش نمی آید