کلبه دل ز گدائی بستانند این قوم

داده است از دل پر زلزله آرام گهی

گشته مقبول کس طاعت این خاک نشین

که به کاهی نخرد سجده زرین کلهی

نستانند بلی کشوری از پادشهی

هست عفوی که به امید وی از دیده عذر

نقطه قطره اشگی که نشوید گنهی