نستانند بلی کشوری از پادشهی

گشته مقبول کس طاعت این خاک نشین

که به کاهی نخرد سجده زرین کلهی

کلبه دل ز گدائی بستانند این قوم

هست عفوی که به امید وی از دیده عذر

نقطه قطره اشگی که نشوید گنهی

حسن و عشقند دو ساحر که به یک چشم زدن