هست عفوی که به امید وی از دیده عذر

که به کاهی نخرد سجده زرین کلهی

کلبه دل ز گدائی بستانند این قوم

نستانند بلی کشوری از پادشهی

نقطه قطره اشگی که نشوید گنهی

حسن و عشقند دو ساحر که به یک چشم زدن

می گشایند میان دو دل از دیده رهی