می گشایند میان دو دل از دیده رهی

هست عفوی که به امید وی از دیده عذر

نقطه قطره اشگی که نشوید گنهی

حسن و عشقند دو ساحر که به یک چشم زدن

مدت وصل حیاتیست ولی حیف که نیست

راست برقامت او خلعت سالی و مهی

محتشم اول عشق است چنین گرم مجوش