متاز در عقب عیش دنیوی که هم اوست

نزول گاه تو این طرفه غرفه اعلا

نه آن چنان که قدم زین سرا نهی چو برون

کنی سرای دگر را ز نوحه نوحه سرا

برنده تو بسوی عقوبت عقبا

چه حرص معصیت این که هیچ صید گنه

نمی شود ز کمند تعلق تو رها