چه حرص معصیت این که هیچ صید گنه

کنی سرای دگر را ز نوحه نوحه سرا

متاز در عقب عیش دنیوی که هم اوست

برنده تو بسوی عقوبت عقبا

نمی شود ز کمند تعلق تو رها

به مشرب تو چنان شربت حرام خوش است

که شرب آب به طبع مریض استسقا