هزار حکم اگر بر تو می کند اجرا

که موی بر بدنت از ادب نمی جنبد

مگر بر رعشه ز خوف وی وز فرط حیا

به صد هزار تعشق به جای می آری

چو برگ بید زبانت ز بیم می لرزد

به عرض حاجتی از خود چو میشوی گویا

به آن شهی که شهان آفریدگان ویند