چو برگ بید زبانت ز بیم می لرزد

مگر بر رعشه ز خوف وی وز فرط حیا

به صد هزار تعشق به جای می آری

هزار حکم اگر بر تو می کند اجرا

به عرض حاجتی از خود چو میشوی گویا

به آن شهی که شهان آفریدگان ویند

چو در نماز سخن می کنی صباح و مسا