چو در نماز سخن می کنی صباح و مسا

چو برگ بید زبانت ز بیم می لرزد

به عرض حاجتی از خود چو میشوی گویا

به آن شهی که شهان آفریدگان ویند

ببین که صد یک آن بیم هست در دل تو

به آن ادب نفسی می شوی نفس پیما

به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمت