به آن ادب نفسی می شوی نفس پیما

به آن شهی که شهان آفریدگان ویند

چو در نماز سخن می کنی صباح و مسا

ببین که صد یک آن بیم هست در دل تو

به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمت

ملول ناشده آورده ای تمام به جا

اگر بساط ریائی نبوده گسترده