ملول ناشده آورده ای تمام به جا

ببین که صد یک آن بیم هست در دل تو

به آن ادب نفسی می شوی نفس پیما

به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمت

اگر بساط ریائی نبوده گسترده

ز سرعتت متمیز شدست دست از پا

از بن شعار تو صد ره صنم پرستی به