ببین که صد یک آن بیم هست در دل تو

به عرض حاجتی از خود چو میشوی گویا

به آن شهی که شهان آفریدگان ویند

چو در نماز سخن می کنی صباح و مسا

به آن ادب نفسی می شوی نفس پیما

به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمت

ملول ناشده آورده ای تمام به جا