به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمت

چو در نماز سخن می کنی صباح و مسا

ببین که صد یک آن بیم هست در دل تو

به آن ادب نفسی می شوی نفس پیما

ملول ناشده آورده ای تمام به جا

اگر بساط ریائی نبوده گسترده

ز سرعتت متمیز شدست دست از پا