خیال کرده ای از شغل عشق وسوسه زا

ز شام تا سحر امشب برای بی خبری

ستاده ای نه ز سر باخبر نه از سرما

عجب تر آن که شبی رفته و تو یک ساعت

به گفت این وره قبله حقیقی جست

نشان حسن ازل را به چشم سر جویا

بسی نرفت که دیدند خفته در چمنش